Hallo allemaal,

Nu het internet werkt profiteer ik ervan nog een foto door te sturen van Dirk in actie. We zijn blij dat Dirk mee is! Hier geven verpleegkundigen de anesthesie en Dirk neemt bij elke operatie de tijd om uitleg te geven.

Dank je wel dirk!

Grtjs,

Lieve

Piet heeft één van zijn patientjes meegenomen naar buiten om eens wat "frisse" lucht te nemen. We hebben bij dit jongetje een bekkenbeengips aangelegd, hij lag al weken in tractie.

De mama hebben we ook geopereerd, een fixateur externe geplaatst bij een open onderbeenfractuur. Ze zaten bovenop een grote vrachtwagen,overvolgeladen, en die is gekanteld.

Jean de Dieu, door God geschonken maar niet perfect. Hij is 8 jaar en heeft een lelijke hazenlip. Hij kwam bij ons op de consultatie en vroeg: "Kunnen jullie mij een nieuw gezicht geven? Ik wil kunnen glimlachen naar mijn kleine zusje zonder dat ze begint te wenen..."

Het was een beklijvend moment, de dag dat hij zijn verband eraf mocht nemen. Hij keek in de kleine scherf spiegel om zijn nieuwe gezicht te kunnen bewonderen. Hij bleef even stil en ik hield mijn adem in. Maar dan gingen zijn mondhoeken langzaam omhoog, zijn eerste perfecte glimlach.

Ondertussen al enkele dagen verder.

Elke morgen op weg naar het ziekenhuis ontmoeten we de familie van de patienten die vriendelijk "bonjour" zeggen. Ze brengen de nacht door rond de paviljoenen,zolang het zieke familielid opgenomen is blijven zij ook, soms maanden......Zij zijn degene die voor het eten zorgen en de patienten verzorgen.Sommigen komen van heel ver (soms 800 km)en hoopvol klampen ze ons aan om te helpen.

We hebben al héél erge situaties gezien, het is voor de meesten overleven in plaats van leven.Soms maakt het ons triestig, maar de hoop in de ogen van de congolezen geeft ons de energie om veel te doen.

Op missie in Afrika kom je dagelijks toestanden tegen waartegen je machteloos bent! Je geraakt gewoon hiermee te leven, en tracht van je hart een steen te maken. Maar toch...

Dinsdag 24 aug

Vandaag kunnen we eindelijk eens "bloggen", het internet werkte reeds enkele dagen niet meer, dan moet je enkel geduld hebben in Afrika.

Na een lange vermoeiende tocht uit Kinshasha met de jeep, volgeladen met materiaal en 9 personen, zijn we hartelijk onthaald door de zusters en de lokale bevolking.

Ondertussen zijn we al volop aan het werk, het is de eerste orthopedische missie en er werden heel wat patienten gezien door Piet,waarbij dan een selectie werd gemaakt voor de operaties.Er zijn schrijnende gevallen,ver gevorderde osteomyelitis bij jonge kinderen, femurfracturen die weken oud zijn,oude luxaties,open fracturen,ernstige wonden enz.....

Ons werk is niet ongemerkt voorbij gegaan in Kinshasa zo zijn wij te zien geweest op digitaal Kinshasa wij waren na de uitzending direct de stars van Kin.

Wij werden uitgebreid bedankt voor het werk dat wij dankzij AZV konden doen. Wij hebben ons best gedaan de objectieven weer te geven en denken dat die goed onthaald zijn. De dag na de tv-uitzending ook nog een radio-interview. Dit bracht dadelijk een toeloop naar de consultatie met patiënten die nog een consult wilden. Jammer dat wij niet iedereen kunnen helpen, maar wij deden ons best. Zelfs op de luchthaven werden nog consultatie's gedaan.

Hierbij wat foto's van ons sterrendom. Groetjes Linda

Zondag geland... en meteen de 'volle Belgische realiteit' binnen : wind, regen, koud...

Ik mis het, het vroege opstaan, weer eens verwonderd dat het toch ferm koud kan zijn ' s morgens in Congo, Leonard die binnenkomt voor het huishouden, het getoeter van de chauffeur die binnenrijdt om ons op te halen, de weg naar het ziekenhuis, genieten van de straatbeelden, zoals de overtallige politie in gele hemden, die ons geen controle opleggen omdat ze af en toe iets toegestopt worden...

Hallo allemaal,

Met ons is alles ok! Hier in den Congo verveelt men zich nooit: je doet eens een zoektocht door het ziekenhuis, en je leert weer veel bij. Zo laat men de patiënt eigen medicatie kopen voor de operatie maar men houdt geen rekening met ingreep en leeftijd...

  Bijna maar gelukkig nog niet vertrokken. Laatste uren in het ziekenhuis.

Mijn mail zal kort zijn... wil nog zoveel gedaan krijgen vandaag. Heb een drukke week achter de rug.  Ik heb een vorming gegeven over eerste zorgen bij een kritisch zieke patiënt (oa reanimatie) en het viel hen in de smaak... Zodat er steeds nieuwe mensen (uit de dispensaires) de vorming wilden volgen... Goed, dan gaan we erook voor.

En dan hadden ze ook de mogelijkheid om een test af te leggen en daar zijn we nu nog volop mee bezig. Ook op de spoeddienst enkele verbeteringen aangebracht zoals handhygiëne, de zorg over gebruikte naalden, de urgentiekoffer en de orde in de kasten.