Hôpital Pédiatrique Kalembe Lembe, Kinshasa

Beste vrienden,

De 46 kg staan gepakt na een vermoeiende laatste dag thuis.  Wikken en wegen: wat kan wel mee, wat niet?  welke boeken, welke kleren, welke chocola...
in de valies, wegen op de uit de badkamer gehaalde personenweegschaal, te veel, opnieuw selecteren en moeilijke beslissingen van dat wel, dat niet meenemen...

Notre mission dans la clinique pour enfants de Kalembe Lembe se termine.

Après deux semaines d’une intense collaboration avec nos collègues congolais, la soirée du départ, hier soi, fut pour tous difficile à vivre.

Pour le dernier  jour de notre mission, aucune intervention chirurgicale n’avait été  prévue vu que nous étions attendus à la Faculté de Médecine de Kinshasa.

Mardi, le 30 septembre est un jour férié à Kinshasa. On célèbre l'indépendance mais la manière dont cela se fête nous échappe. Il avait été convenu que ce jour là  commencerait comme d'habitude par les opérations.. Ensuite, qu'il arrive ce qui doit arriver...c'est une  attitude qui nous a toujours réussi.

Ceci est une évaluation provisoire sur le fond après quelques jours de travail.
De très nombreux enfants ont été opérés et nombreux le furent deux fois.

Comme on s’y attendait les circonstances de travail ne  sont pas idéales :
en ce  qui concerne les instruments, ça va ( nous les avions emportés avec nous ) les gants de MSV, eux, n’étaient pas arrivés donc on a donc  du opérer avec des gants de deux pointures trop petites et plus tard, avec des gants d’une pointure trop petite.

Dinsdag 30 september is een feestdag in Kinshasa. Men viert de onafhankelijkheid maar op welke manier dat gebeurt is ons nog niet geheel duidelijk. Afgesproken is wel dat we de dag gewoon met opereren beginnen. Daarna laten we het verder maar over ons heenkomen, een benadering die steeds beter bij ons gaat passen.

Na een paar dagen aan het werk te zijn geweest een voorlopige inhoudelijke evaluatie. Al heel wat kinderen geopereerd, veel kinderen tweezijdig. Zoals verwacht zijn de omstandigheden niet ideaal: instrumentarium gaat redelijk (hebben we nl. zelf meegenomen), handschoenen van AZV niet aangekomen dus eerst met 2 maten te kleine handschoenen geopereerd en later met 1 maat te kleine. Werken met spullen van hier is erg wennen. Boren gaat goed maar de anesthesieapparatuur blijkt na twee dagen niet al te betrouwbaar met desastreuze gevolgen; door technische onvolkomenheden zijn we een kind verlorenDe medewerkers hier zijn over het algemeen leergierig, willen alles meekijken en meedoen hoewel er ook sommigen zijn die hun tijd lijken uit te zitten.

Maandag 22 juni ’09

Onze eerste werkdag 8u30 tot 21u 30 zit er op: zoveel gezien, ervaren, gevoeld, gedaan, gewerkt,….  we hadden warm, dorst en honger maar……. we zijn met een voldaan gevoel om 22u naar onze jeep van het Rode Kruis gestapt . We waren terug in onze procuur rond 23 uur en zijn dadelijk gaan slapen om dinsdag ochtend 8u30 weer paraat te zijn in het kinderziekenhuis.

nakijken van de eerste patientjes

maar .wees gerust , we zijn aangekomen... Na 3 u durendewerken aan het vliegtuig zijn we terug mogen instappen en ging het richting Kinshasa. We hebben wel in een onweer gezeten met luchtakken en zware bliksems maar rond 23u zijn we goed geland.

Als verrassing stond de Kno arts Dr Nzuzi ons op te wachten en werden we veilig in Procuur St Anne afgezet.

 Zaterdag ochtend zijn we warm onthaald in Hospitaal Pediatrie Kalembe Lembe waar we de nodige uitleg hebben gekregen en een rondleiding in de chirurgie. Carine en ik hebben alle dozen geopend en netjes genoteerd wat er in zat.  Nadien hebben we onze eerste patientjes gezien en Dr Jef en Dr Didier hebben ze pre operatief onderzocht.